Eksperymenty 🔬🧪🥼

  Witajcie kochani! Nadszedł dzień, w którym wstawiam mój ostatni blog. Cieszę się, że miałam okazję, móc dzielić się z wami moimi refleksjami, które dotyczą metod skutecznego przekazywania wiedzy dla dzieci. Mam nadzieję, że zdążyłam was zaciekawić wcześniejszymi postami. 

 W tym ostatnim wpisie chciałabym kontynuować temat z tamtego tygodnia. Mianowicie tydzień temu mówiłam o tym, jak urozmaicić zajęcia przyrody w szkole. Wspominałam o żywych roślinkach, jako materiałach na lekcje; o suszeniu liści i tworzeniu z nich zielników itd. Zaś dzisiaj chciałabym przytoczyć bardzo proste eksperymenty, ktore podbiją serca najmłodszych.

  Pierwszym z przykładów, może być sianie rzeżuchy, bądź innych nasion, czy też sadzenie cebulek kwiatów. Uważam, że to zawsze jest bardzo atrakcyjna propozycja dla dzieci. Ważne, żeby było to zrobione samodzielnie, a nie przez nauczyciela. Dzieci po wykonanej pracy, mogą obserwować przez kolejne tygodnie co się dzieje z posianymi nasionkami, czy też posadzonymi cebulkami, jak kiełkują i się zmieniają, a końcowo co z nich wyrośnie. Zdaję sobie sprawę z tego, iż jest to bardzo popularny przykład. Jednak uznałam, że przedstawię według mnie właściwy sposób, w jaki powinny się odbywać takie aktywności. Niestety nauczyciele popełniają nagminnie ten sam błąd, jakim jest zadawanie tego doświadczenia do domu. Wszyscy wiemy, że dzieci wówczas wynoszą całe okrągłe zero satysfakcji i motywacji na podobne do tego przykłady. W co drugim domu jest robione to na ostatnią chwilę, bądź kupione już w pełnej okazałości. Każde dziecko powinno mieć szanse samo posiać, następnie podlewać, pielęgnować nasionka, czy cebulki.

   Drugą propozycją jest prosty eksperyment, do którego potrzebujemy sznurek, ołówek/patyczek, szklankę, gorącą wodę i sól. Należy wlać gorąca wodę, zapełniając 2/3 szklanki. Następnie dodawać sól, aż przestanie się rozpuszczać i osiądzie na dnie. Później należy przywiązać sznurek do patyczka, i położyć patyczek na krawędzi szklanki. Gdy patyczek zostanie położony, sznurek powinien zwisać i zamaczać się w wodzie, jednak nie może on dotykać dna szklanki. Po wykonanym zadaniu trzeba odłożyć szklankę w ciepłe miejsce. Po ok. dwóch tygodniach woda ze szklanki wyparuje, a sznurek będzie pokryty kryształkami soli. Jest to bardzo efektowny eksperyment, który sama dobrze wspominam z zajęć przyrody. Myślę, że każde dziecko chętnie i aktywnie brałoby w tym udział. 

Poprosiłam sztuczną inteligencję, żeby utworzyła instrukcje krok, po kroku jak wykonać eksperyment. Dostałam w odpowiedzi taki wygenerowany schemat. Myślę, że świetnie obrazuje on mój powyższy opis.

  Kolejne doświadczenie jest dla starszych dzieci. Wystarczy parę składników, a efekt jest olbrzymi. Mówię tu o ,,wybuchającym wulkanie". Do eksperymentu potrzebny jest barwnik, plastelina, ocet, soda oczyszczona i mała miska. Na początku w małej misce formujemy „krater” z plasteliny, w środku umieszczamy sodę oczyszczoną, dodajemy kilka kropel barwnika, a potem zalewamy octem. W efekcie otrzymujemy kolorową lawę.

  Istnieje wiele różnych eksperymentów, które są warte pokazania dzieciom. Wystarczy zasięgnąć po propozycje do pdf książek o takiej tematyce. Myślę, że jest to najatrakcyjniejsza forma zajęć. Wychowankowie mają okazję włączyć się w czynności, które są dla nich źródłem zabawy i formułowania nowej wiedzy. Opisane doświadczenia znajdują swoje zastosowanie w zajęciach przyrodniczych, na które kładę nacisk podczas mojej ,,pisarskiej przygody". Np. przed wykonaniem doświadczenia z wulkanem, można zadawać dzieciom pytania: Gdzie one występują?; Z czego się składają?; Co z nich wypływa i kiedy wybuchają? W analogiczny sposób można postąpić z każdym innym doświadczeniem. Sadzenie cebulek, bądź sianie nasion to idealne przykłady na to, jak dzieciom zwizualizować, np. proces powstawania kwiatków.

    Dziękuję, że byliście tu ze mną przez ten cały czas. Nie żałuję, że podjęłam się takiego wyzwania. Blog nauczył mnie pisania na temat, poprawnego zarządzania przestrzenią, wykorzystywania sztucznej inteligencji do tworzenia obrazków. Przede wszystkim osiągnęłam dzięki temu zadaniu swój wyżej założony cel - nie boję się sięgać po różnego tego typu aplikacje i wypowiadać się na nich publicznie. Należy podkreślić, iż udało mi się przełamać tą głęboko zakorzenioną we mnie  barierę.